رخ داد

izadbanoo — Sat, 14 Jun 2008 16:34:18 GMT

به کسانی که عشق را فقط جسمانی می بينند و حس را فقط لمس می کنند

اتاق پر از دود بود و او کنار قليان پر از زغالهای قرمز شاهانه نشسته بود با چشمان ريزش از پشت عينک به نقطهای خيره شده بود مرا درآن تاريکخانه ی پر دود نمي ديد به همه چيز ساعات طولانی بانگاه ثابت و مرموزش خيره مي شد الا من .شايد پشت دود قليان ناپديد شده بودم روبرويش نشسته بودم از پشت دودها صورت سرخ و عرق کرده وچشمان بی روحش را تعقيب می کردم اتاق برايم کوچک و تنگ شده بود بوی تندقليان وتنباکو فضا را تنگ تر می کرد صورت پر از عرقش بسوی من چرخيد نگاه سنگينش را به من دوخت خودم را جمع کردم وبا حرص و ولع پکی محکم به قليان زد. دستانش تنگ چوب قليان را در بر گرفته بود انگار که قليان هم مانند لحظه لحظه های زندگی اش از او فراری است و او با زور سعی دارد او را شريک غم و غصه های ساختگی اش کند نگاهم را از چشمانش دزديدم وبه لبهايش دوختم دنبال لب با ريکش گشتم که پشت دودها به چشم نمی آمد لبهايش سياه شده بود دود قليان را به من نشانه رفت وبا لبهای جمع کرده خود احساس پر از دود خود را به سوی من رها کرد چشمانم پر ازاشک شد ولی اشکهايم از دود غليظ قليانش نبود برای روح دريده ام اشک می ريختم مانند گرگی سيری نا پذير با دندانهای زردش تمام روحم را دريده بود. چشمهايش هميشه پر از برق شهوت بود و به هيچ بره ی معصومی رحم نمی کرد. معيار او هميشه شهوتش بود و احساسش؛از انروزی که نا خواسته خواستمش تمام جسمم به تملکش در آمد و روحم چيزی جدا از جسمم نبود تمام وجودم برای او در جسمم خلاصه می شد

دوست داشتن را کلمه کلمه برايم ديکته کرد ومن سعی کردم هميشه نمره ی ۲۰ بگيرم تا برايش در عشق هميشه شاگرد اول باشم آنگاه من برای او شدم.

در خصوصی ترين شرايط چيزی به من اختصاص نداشت در خواب هم صدای عشق مرا رها نمی کرد هر چه به او نزديکتر شدم خودم را از خودم دورتر حس کردم يادم رفت که زندگی من برای من نيز معنی می شود خودم را در او ميديدم واو را در گمشده در حيوانيت از او چيزی بيشتر از گرمای شهوت می خواستم او هميشه سردی وجودم را با اغوش گرمش از من بر می چيد و نمی دانست اين کار چقدر عذابم می دهد. نمی فهميد وقتی جسمهايمان در تعامل هم بسر می برند روحهايمان در تقابل اند تضادی نا مفهوم ؛ دوری ای که ذره ذره شاهدش بودم سکوتی که هر روز فرياد درونم را در خود در بر می گرفت.

دردنيای خودم تمامی اين عشق ناچيز را مرور می کردم ودرون خودم دنبال عشقی جديد می گشتم عشق به وجود ؛وجود خودم نه کسی ديگر نيازی که کسی ديگر نيازی که کسی جز خودم نمی تواند براورده کند ولی او هنوز به من خيره خيره نگاه می کند و من ديگر او را نمی بينم لای خاطرات گذشته ام يا شايد دودهای اتاق پنهانش می کنم از ميان آنهمه سياهی فقط قرمزی زغالهاست که چشمانم را حريصانه مجذوب خود کرده آری من نيز مانند آنها می سوزم آتش زغال وجودم را او روشن کرد می سوزم تا او نيز از شهوت زير آتشهای درونم گر بگيرد و همه ی هستی ام را دود کند و به سوی خودم فوت کند صدای قل قل قلبش را هميشه احساس می کنم که هميشه حس می کنم که هنوز تشنه تر به من نگاه می کند به من که در سکوت خود می سوزم می سوزم تا قلب او قل قل کنان در زير آتش شهوت بتپد و من می سوزم تا روزی به کمال يک زغال يعنی خاکستر برسم و باد آزادی را برايم به ارمغان بياورد و مرا با خود ببرد.

خسته ی تکراری

izadbanoo — Sat, 17 May 2008 05:57:29 GMT

تکراری شده بود نیاز به تغییر داشت پس این مطلب را به این تغییر و مخاطبان نداشته ام تقدیم می کنم:

از پایان است که آغاز می شود

وقربانی فقط پرتغالی ساده بود

بدون هیچ کلمه ای حتی

از "نیستم"، هست می شود

فقط فاصله ای، شکافی که با خاطرات هم پر نمی شود

انتظار و قدم های زیر باران در سکوت به انتها می رسد

با قدم های خسته ای که از خستگی همیشه خسته فرار می کند

و آخرین پوک همیشه تلخ بود آنگونه که آخرین بوسه

و پایان اینگونه بود که آغاز شد

هر چند تلخ ته کشید

فقط رخ داد

رخ داد

رخ کیش داد و من مات شدم

بهار فراموش شدگان

izadbanoo — Sun, 11 May 2008 10:21:21 GMT

بهار ، سبزی ، زندگی ! آیا این مفهوم در دفتر همه اذهان همین مصادیق را دارد؟

شاید بتوان در میان جایی دور از دغدغه ها و اضطرابها و هیجا نات این شهر دنبال این مفهومِی بدیل برای بهار گشت جایی که زمستان بر اذهان چنبره زده و سرسبزی و زندگی در میان خاطرات گذشته رنگ باخته جایی که صدها نفر در آن گرد آمدند که زمستان عمر خود را به انتظار بهاری جاوید به نظاره بنشینند کسانی که گذر سال را می توان در تمام خطوط چهره هایشان خواند سالمندانی که دیگر از گذر سالی به سال دیگر جشن نمی گیرند بچه های پیری که در سالهای آخر عمر یتیم شده اند آنها را سر راه گذاشته اند و به اولین ماشینی که از سوی آنها می گذشت گفتند :دربست خانه سالمندان ...!

آرام آرام از میان د رفلزی وارد فضایی ساکت و مرده می شوم جایی که ارتعاش هیچ صدایی د ر گوشت زمزمه نمی کند از میان درختانی که رد پای بهار روی شاخه های آن خودنمایی می کند می گذرم هیچ کس به استقبال بهار در میان درختان ننشسته بود اما چرا یک نفر هست پیرمردی که تمام تلاشش چرخاندن چرخ های صندلی ای بود که پاهای او را زندانی چرخ کرده بود ،نشسته بود و چشم به درختان دوخته بود او به انتظار بهار آمده بود از میان چشمهایش انتظار را می خواندم ولی نه این انتظار بدون شادی برای بهار نبود نمی دانم شاید به انتظار تمام شدن خاطرات بهارهای عمرش نشسته بود و با حسرت به درختان نگاه می کرد شاید برای او که حالا فقط سکاندار این قایق چرخ دار بود او که روزگاری چرخ زندگی خانواده ای را می چرخاند بهار مفهومی پر از درد داشت از مقابلش می گذرم به چشمانم نگاه می کند نمی دانم او از نگاهم جوان شد یا من از نگاهش پیر شدم ولی نگاهش فرصت ماندن به من نداد از مقابلش گذشتم آرام آرام مانند خاطرات گذشته ی ذهنش .

وارد ساختمان پر از اتاق های تنگ و تخت های فلزی پر سر وصدا شدم از میان هر اتاق آرام گذر می کردم گاهی با سلامی یا که خنده ای یا خسته نباشیدی سکوت اتاق ها را می شکستم کمتر جوابی مربوط می شنوم گوشهایشان نمی شنود شاید گاهی نگاهی ثابت جواب تمام سوالها و دل جویی های من است نیست در این دنیا شاید هم نمی خواهد باشد نمی دانم برای چه آمدم برای همدردی نیامده بودم نه من همدردشان نبودم قد راست و کشیده ام و قدم های پر توانم برای آنها بیگانه بود آمده بودم که شاید سکوتشان را برای لحظه ای بشکنم و فرصتی بدهم که شاید بگویند و بشنوم خاطراتشان را دردهای بی امانشان را و فریادهای پنهانشان را در صدای لرزان از دست این روزگار بی روز و شب ....

بیشتر شان خواب بودند راستش نمی دانم چرا این فصل که زیبایی اش خواب را از چشم ها می زداید آنها را اینگونه بی رمق کرده ! شاید داروهای مسکن مجال بیداری نمی دهند تخت ها پر از آدمهای خسته از زندگی است دیگر نمی روم لحظه ای درنگ ....می نشینم باید بمانم حس عجیبی است اینجا برای این همه آدم های منتظر فرزند شده ام هر لحظه برای هر کدام نقش فرزندی قدردان را بازی می کنم آنگونه که آنها می خواهند حتی برای ثانیه ای و بعد باز کسی دیگر به انتظار سلامم نشسته است پیرزنی که در کنار پنجره ایستاده سلام می کنم که بی جواب می ماند می گویند از بدو ورود با کسی حرف نمی زند فقط شبها با گریه و التماس بیدار می شود و بیدار می کند همه آن تن های خفته را ....

پیرمردی که فقط نگاهم میکند و این بار من چیزی نمی توانم بگویم می خندد و پکی محکم به سیگارش می زند د و باز می خندد و می ترکد بغضم اما و اشک ... نمی دانم نه دلیل خنده ی او را و نه گریه ی خودم را ...

دیگر به انتها رسیدم ،به دنبال انتهای این سالن و اتاقهای پشت سر هم و راه خروجی برای فرار از میان این زمستان بدون بهار می گردم سرما تا استخوانم رسوخ کرده ....

پیرمرد هنوز روی صندلی چرخ دار نشسته از کنارش رد می شوم رد چشمهایش به قدم هایم ختم می شود به پاهایم که قدم های گذشته اش را در آن می بیند ....

بها ر اینجا قدم نمی گذارد این سبزی و تغییر فصل برای آدمهای اینجا فقط معنای گذشتن بهار زندگی و مرور خاطرات را می دهد و انتظاری برای بهار آینده که شاید برای آنها نه در تغییر فصل باشد بلکه د رتغییر وضع باشد .

izadbanoo — Sat, 03 May 2008 21:10:42 GMT

گاهی دلم برای چیزهایی که ندارم تنگ می شود دلم می گیرد ....و باز می گویم من از بعید بوسه به رویای دریا می رسم .

حواس جا مانده !

izadbanoo — Sun, 20 Apr 2008 17:46:18 GMT

نمی دانم من حواسم را جایی جا گذاشتم یا حواسم مرا ؟

آخر حواست کجاست تو؟!

نمی دانم یادم نمی آید کجا جایش گذاشتم !

پشت خاطرات کودکی ام٬ در عالم نمیدانم سیر می کند شاید !یا هنوز در آن کوچه ی قدیمی تنگ لی لی بازی می کند .

شاید در شهرستان جا گذاشتمش آن جا که همه قلبهایشان را در خانه های هم جا می گذارند پیش درد نان و خواب و خستگی جا مانده است .شاید هم ایستاده در صف نانوایی هنوز !شاید هم آن روز که دیدمش حواسم را با خود برد نگاهش شبیه راهزنان بود که دلها را غارت می کنند پس چرا حواس مرا با خود برد؟

نمی دانم کجاست هرگزنفهمیدم یادم آمد که جزوه های کهنه ی نیمه تمام را کجا جا گذاشتم یا که اولین بار عقلم را کجا جا گذاشتم یا دلم را چه کسی با خود برد حتی یادم آمد که دیشب کجا خوابیدم اما یادم نیامد حواسم کجا جا ماند ؟

آخر تا کی اینگونه بی حواس در به در ؟

باز هم نمی دانم نه نمی دانم کجاست نه تا کجا آن جا است؟

از خدا که می آمدم با من نبود.من بی حواس بودم شاید از اول؟

تا خدا که بروم شاید حواسم را جایی پشت گذشته٬ یا در میان لحظه و شاید که در آینده پیدا کنم .

آزادی دسترسی به اطلاعات در ایران ؟

izadbanoo — Sun, 06 Jan 2008 09:18:38 GMT

کمدی تکرار(داستان کوتاه)

izadbanoo — Tue, 25 Sep 2007 13:45:18 GMT

من آخرین محصول زندگی پدرم و مادرم بودم با اولین لگدی که بر شکم مادرم زدم و وجودم برایش ثابت شد بدنبال جای خالی ای در خانه برایم می گشت خلایی که با آمدنم پرش کنم یا که نیازی را برطرف سازم ولی من زاییده ی تلاشی بیهوده،برای فرار از خستگی های روزمره ی زندگی پاخورده ای بودم که در آن جایی برای هیاهوی نوزادی نورسیده نبود.چرا که آغاز دوباره برای کسانیکه در میانه راه ایستاده اند سخت است

پس من همانگونه آغاز کردم که بعدها به پایان رسیدم در تنهایی .

دفتر خاطرات مادرم بودم که تمام شور جوانی اش را یادآور می شدم من تکراراولین لحظات خوش بودم موجودی که تداعی می کند ولی وقتی سخت می شدم و مشکل آفرین می نالید ازمن.اینگونه شد که من همیشه درگیر مسئله ی وجود بودم و هستم چرایی وجود برای من هیچوقت حل نشد دغدغه ای که همیشه همراهم بود و فقط یک جواب داشت،یک تلاش بیهوده یا یک اتفاق ناخواسته .

خواهران و برادرانم برایم رقیب بودند و من زود مفهوم رقابت را در زندگی چشیدم از همان اولین قدمها رقابت برای برتر بودن تا سطحی ترین نوع آن،رقابت برای نان و دوست داشته شدن .جثه ی کوچکی داشتم ولی زور زیاد و هوش سرشارم کمکم می کرد گه گاه دراین رقابت خانوادگی پیروز شوم

مدرسه برایم راه فراری شد گروه دوستی برای من فرصت مناسبی بود تا خودی نشان دهم که دادم دوستان زیادی داشتم ومعلمانی که همیشه از دستم ناراضی بودند ازجمع معصوم بچگی به انزوا و دوستی های انفرادی کشیده شدم با طبع لطیف وزبان نرمم هر کسی می توانست گزینه ی دوستی ام باشد ولی من بهترین را می خواستم و بدست آوردم

نمی دانم چرا زود می خواستم بزرگ شوم زود روی پای خود بایستم و از قله به پای کوه بنگرم شاید به خاطر اینکه همه در اطرافم بزرگ بودند وبچگی مرا برنمی تافتند .خودسری های دوران نوجوانی ام زود تبدیل به غرور پخته ی جوانی شد که کوچکترین بی حرمتی زود او را خدشه دار می کرد من درختی شده بودم که ساقه و ریشه ی نازکی داشت ولی قد بلند و کشیده ای که نمی توانست تکیه ی رهگذران بی ملاحظه را برخود تاب آورد

بسیار کسان بودند که حس غریب عشق را در من ایجاد کردند ولی تو موجی بودی که نخفتی تا بدستت آوردم و چه سخت برایت جنگیدم با خودم و کسانیکه خودشان را از من می دانستند دوستت داشتم آرامش و لبخند لبانت را لبانی که اولین بوسه ی شیرین یک زن را به من هدیه کرد بدنت برای من اولین تجربه ی شخصی از یک زن بود همه چیز تو برایم تازگی داشت دلم می خواست تمام کش و قوسهای بدنت را به خاطر بسپارم و مدام در ذهنم مرور کنم تا از یاد نبرم تجربه ی شیرین لذتی که همیشه برایم تازه بود

در کنار تو من خودم بودم بدون رقابتی بدون حسادتی بزرگ و کوچک همانگونه که می خواستم تو قبولم می کردی ومن تو را همان عشق افلاطونی زندگی ام می دیدم که می توان دنیا را از پنجره ی آن تماشا کرد و گفت که خوشبختی مال من است تو را می گویم .تو که جرقه زدم و شعله ور شدی و در کنار هم سوختیم و همه تبریکمان گفتند آنروز که تو غرق در شادی یکپارچه سفید بر شانه های من سوار شدی ومن اسب سفید آرزوهایت شدم و تو عروس من.

آنروز از همه ی روزها زیباتر شده بودی یادت هست ؟ولی من مانند تو اینگونه شاد نبودم

مادر دیدی اینهمه مدت دروغ می گفتی تو که همه ی آرزوهایت دامادی من بود؟تو که ازهمان وقت که دستم راگرفتی و قدمهایم را می شمردی آرزوی بزرگ شدنم را داشتی و در گوشم با خنده می گفتی خودم دامادت می کنم و چشمانت برق می زد پس کو آنهمه برق و شعف چشمهایت؟داماد شدم پس کجا بودی که شادباش بدهی و کاسه ی پر از دعای خوشبختی را پشت سرمان خالی و رضایت ر ابدرقه ی راهمان کنی ؟

من تنها بودم در میان آنهمه جمعیت تنها بودم و منتظر که صدای آشنایی نزدیک پیوند مان را از ته دل تبریک گوید.آن شب من به چیزی که به دست آوردم و چیزهایی که از دست دادم می اندیشیدم همه ی قوم و خویش ام را در تو خلاصه کردم و این موجود دست نیافتنی رام و آرام خودش و نزدیکانش را برای بندگی ات قربانی کرد من ابراهیم بودم و در راه عشقم همه چیز را سر بریدم

تو خودت را تسلیم من کرده بودی و من نبودم از کسانی که بتواند رها کند ترک کند و بگوید این دختر زنی هرزه بود

تو ومن زود شروع کردیم و سخت هر دو روی پاهای خودمان ایستادیم و با هم زمین خوردیم من یک زندگی را به تنهایی بر دوش می کشیدم گاه خستگی رمق از بدنم می گرفت ولی باز قدم برمی داشتم کم نبود لحظاتی که زمین خوردم و جلوی تو ایستادم

نمی دانم چگونه گمش کردیم عشقمان را می گویم سختی زندگی دورمان کرد یا تکرار روزهایی که شب می شدند؟دونده ای بودیم که در مسیری می دوید و دویدن فرصت لذت بردن از منظره را از ما گرفت

تمام حرفهای زیبا به متلک های زننده ای تبدیل شده بود که پشت هر عشقی را خم می کرد نگاهت خالی از عشق بود وحرفهایت بوی مناعت نمی داد دلزده شده بودیم من هم در درونت چیزی را طلب نمی کردم داستانی بودیم که زود خوانده شد چقدر زود حراج کردیم عشقمان را .فقط خاطرات و عکسها بودند که لحظات خوشمان را سند زده بودند و حال برای ما حسرت گذشته بود .

روحم را در کار حل کردم تا فرار کنم از تو و فکر کردن به این زندگی .من خالق بودم تمام لحظات زشت را به زیبایی روی بوم می آوردم حقایق تلخ را آنگونه به تصویر می کشیدم که حسش نکنند جوری که قابل تحمل باشد و دنیا را بالا نیاورند مانند من و تو که لحظات مان را فقط قابل تحمل خلق میکردیم .

حتی وقتی پر از خواهش جنسی بودم در بستری که تو هم خوابه ام نبودی به دنبال راهی برای براورده شدن بودم چیزی برای درمان،نه یک عشق،نه یک لذت،نه یک تجربه .بلکه فقط راهی برای راحتی وآسایش برای فروکش کردن یک میل،آنسوی این معادله برایم مهم نبود جواب همیشه صفر می شد.هیچ حسی رد و بدل نمی کردم فقط یک خواهش بود.حس ام در تو جا مانده بود .

سکس برایم مانند غذا بود سفره ای که مهم نبود چه کسی دورش نشسته می خوردی تا سیر شوی و مهم نبود که غذا به همه رسیده باشد یا نه و در آخر دلزده از آنهمه سیری غرق در خستگی به دور از حسی آرام می گرفتی .

برای آدم گرسنه چه فرقی می کند که نان خشک کپک زده را در آب بزند وبه دندان بگیرد یا نان گرم و داغ را .طعم وقتی معنا پیدا می کند که تو سیری از عشق و با مرگ احساست درگیر نیستی نه من عشق بازی نمی کردم من فقط نمی مردم سیر نمی شدم قبل از آغاز همه چیز به پایان می رسید و اگر پایانی نبود اصلا شروعی صورت نمی گرفت از دوست داشته شدن فرار می کردم حتی مخلوقهایم را نیز دوست نداشتم به هیچ کدامشان دل نمی بستم آنها هم نافرمانی می کردند و در تکرار می مردند.

چرا چیزی نمی گویی ؟چرا ساکتی ؟با توام آخر چرا تو مانند من در این روزها و ساعتها نماندی درمن حل نشدی و تحلیل نرفتی مگر من تمام بهارم رادر کنارتو پاییز نکردم ؟همین کافی نبود که بکشمت که با دستانم که با باقیمانده ی قوت وجسارتی که داشتم محوت نکنم ؟همانروز که به جدا شدن از من و وصال با او فکر می کردی تورا به پشت در خاک کردم تا صورت زیبایت را نبینم و دستم نلرزد .

تو لایقش بودی آخر تو همه چیز بودی و وقتی همه چیز به نیستی می رسد دیگر نمی توان زنده بود باید می کشتم باید لکه ی این پیوند را می شستم از تمام زندگی ام .

چه می کردم که تمام زندگی ام در مفهوم روزمره ی تو خلاصه شده بود و تو به راحتی معامله اش کردی درست زمانیکه بربلندای قله ایستاده بودم جایی که همه تشویقم می کردند و تو مرا دفن کردی

زمانی که زیبا ترینم بودی تنهایی زیر بار آرزوها و خواسته هایت کمر خم کردم من امضا کردم تا کنارم باشی و امروز که نگاه تو برایم سردترین است جای تو بر پشتم سبکی می کند و خلق می کنم صحنه ی زشتی را به زشت ترین صورت آن .چال می کنم باقیمانده ی وجودت را در زندگی ام و در تمام وجودت رخنه می کنم .

دیری جسمم جدا از روحم در اختیار تو بود و روحم اسیر این پیوند حال جسمم را اسیر خاک می کنم و روحم تو را رها نمی کند تا دوست داشته شدنی که نتوانست بدست بیاورد در میان پیوند تو و او تجربه کند رهایتان نمی کنم و هر روز تکرار را در گوشهایتان زمزمه میکنم تا تو نیز مانند من عشقت را درمیان روزمرگی های این دنیا گم کنی .

اینبار هم امضا کردم و رها کردم تو را و جسمم را از همان پنجره ای که با هم روزی فریاد زدیم "ما چقدر خوشبختیم "

راهی هست؟

izadbanoo — Mon, 15 May 2006 22:19:46 GMT

izadbanoo — Sun, 30 Apr 2006 10:48:14 GMT

شناسنامه: از سمت راست دکتر نمکدوست و دکتر فرقانی ( رییس دانشکده ی علوم اجتمایی)و دکتر معتمد نژاد پدر علم ارتباطات

این عکس روز تحصن دانشکده گرفته شده است وقتی برای خاموش کردن دانشجویان دست به دامن پدر علم ارتباطات شدند ولی هنوز ...

محمد فرنود در جمع دانشجویان ارتباطات

izadbanoo — Sun, 30 Apr 2006 09:49:18 GMT

کلاس استاد نمکدوست و مختاریان تلفیق شد و علت آن حضور عکاس برجسته محمد فرنود بود

واقعا این عکاس که از سیاست ایران دلزده بود مانند عکسهایش تمام حرفهایش در نگاهش خلاصه شده بود

شناسنامه این عکس از سمت راست دکتر نمکدوست و در بالا عکاس معروف روزنامه های خارجی فرنود دیده میشوند البته در میان دانشجویان ارتباطات